Motoryzacja PRL » Warszawa

Warszawa 203

admin — Wed, 24 Jul 2013 08:37:59 +0000

Za zaprojektowanie sylwetki Warszawy 203 odpowiedzialny był inż Cezary Nawrot, natomiast zespołem konstruktorów kierował inż Roman Skwarek. Dokumentacja techniczna opracował zespół inż. Stanisława Łukasiewicza. Do produkcji nowy model wprowadzono w sierpniu 1964 roku. Zastosowana górnozaworowy silnik S-21. Został on wyposażony w atrapę chłodnicy, zderzaki, klosze lamp kierunkowskazów oraz panoramiczną giętą szybę przednią. We wnętrzu wykonano jedynie z plastiku pokrycie górnej części deski rozdzielczej oraz nową obudowę kolumny kierowniczej.

Z przodu zastosowano niezależne zawieszenie oparte na wahaczach poprzecznych o różnej długości, sprężynach śrubowych, amortyzatorach teleskopowych i drążku stabilizatora poprzecznego. Z tyłu został sztywny most na podłużnych resorach eliptycznych i amortyzatorach ramieniowych. Układ kierowniczy to ślimakowa przekładnie z podwójną rolką. Układ hamulcowy sterowany był hydraulicznie. Na obu osiach zastosowano hamulce bębnowe.

Pod koniec produkcji zaczęto montować części pochodzące z Fiata 125p (między innymi układ chłodzenia i hamulcowy).

W latach 1966, 1968 oraz 1969 samochód, jak i proces produkcji poddawano modernizacjom. Zwiększyło to wydajność produkcji i pozwoliło na roczną produkcję 15 000 do 18 000 sztuk rocznie. Nakład pracy potrzebny na produkcję jednego samochodu spadł z 240 na 219 godzin.

W 1970 zaczęto montować zsynchronizowaną czterobiegową skrzynię biegów z drążkiem w podłodze. Warszawy z tym wyposażeniem trafiały na eksport.

Silnik S-21

admin — Mon, 01 Jul 2013 10:52:44 +0000

Polski czterosuwowy silnik stanowiący rozwinięcie wersji M20. Czterocylindrowy, ośmiozaworowy, górnozaworowy.

Parametry techniczne:

Średnica cylindra 82 mm, skok tłoka 100 mm.
Pojemność skokowa: 2120 cm³.
Moc maksymalna: 70 KM przy 4000 obr/min.
Stopień sprężania: 7,5.
Chłodzony cieczą.
Aparat zapłonowy napędzany od pompy oleju z regulatorem odśrodkowym i podciśnieniowym. Kolejność zapłonu 1-2-4-3.
Masa: 188kg

FSO w 1958 rozpoczęło pracę nad modernizacją dolnozaworowego M-20. Skonstruowaną górnozaworową głowicę silnika z zaworami napędzanymi popychaczami. Zmodernizowano blok silnika oraz układ smarowania, wydechowy i zasilania.

Produkcję seryjną rozpoczęto 2 1962 roku montując go w FSO Warszawa 202. Produkcję zakończono w 1993 roku. Wyprodukowano 1 188 520 sztuk silników.

Stosowano go w Warszawa 202, 203, 223, Żuk (późniejsza wersja), Tarpan, Nysa (późniejsza wersja).

Silnik M20

admin — Mon, 01 Jul 2013 10:36:44 +0000

Silnik M-20 – czterosuwowy, chłodzony cieczą, posiada tradycyjny gaźnik oraz cztery cylindry w układzie rzędowym, po 2 zawory na cylinder.

Silnik dolnozaworowy.

Parametry techniczne:

Średnica cylindra 82 mm, skok tłoka 100 mm.
Pojemność skokowa: 2120 cm³.
Moc maksymalna: 37 kW (50 KM) przy 3600 obr/min.
Stopień sprężania: 6,2.
Chłodzony cieczą.
Smarowanie ciśnieniowo-rozbryzgowe, pompa oleju typu zębatego napędzana od wałka rozrządu.
Aparat zapłonowy napędzany od pompy oleju z regulatorem odśrodkowym i podciśnieniowym. Kolejność zapłonu 1-2-4-3.
Wałek rozrządu napędzany od wału korbowego za pośrednictwem przekładni zębatej.
Gaźnik 1-gardzielowy (Typu G-35) wyposażony w układy: biegu jałowego, przejściowy, główny, wzbogacania (uruchamiany mechanicznie), pompkę przyspieszającą, układ rozruchowy.

Produkcja została uruchomiona w 1953 roku. Konstrukcja pochodzi od Forda. W czasie II wojny światowej Ameryka pomogła uruchomić fabrykę produkującą silnik w ZSRR.

Montowany był w GAZ-69, Pobieda, Warszawa, Nysa, Tarpan, Żuk. Produkowany do lat 70. w FSO. W czasie jego histori modernizowano go zwiększając stopień sprężania do 6,8.