Na Krajowej Naradzie Motoryzacyjnej pokazano projekt. 22 lipca zaprezentowano w Warszawie pierwszy prototyp i nadano mu nazwę Mikrus MR300 (MR od Mielec i Rzeszów). Pod koniec roku była gotowa pierwsza seria. Koszt samochodu to 50 000 złotych (dla porównania Warszawa kosztowała 120 000 zł). Zainteresowanie Mikrusem było bardzo duże, jednak wysokie koszty produkcji nie pozwoliły na uruchomienie masowej produkcji.

Dane techniczne:

• silnik umieszczony poprzecznie z tyłu napędza koła tylne:
  • silnik benzynowy, dwusuwowy, dwucylindrowy, rzędowy, chłodzony powietrzem
  • pojemność skokowa: 296 cm³
  • stopień sprężania: 6
  • średnica cylindra x skok tłoka: 58 x 56 [mm]
  • moc maks.: 14,5 KM (10,7 kW) przy 5100 obr./min
  • maksymalny moment obrotowy 19,6 Nm przy 3500 obr./min
  • gaźnik: Bing 1/26/54 lub Jikov 2926 lub Pegaz GM26U2

• napęd:
  • dwutarczowe sprzęgło mokre na czopie wału korbowego
  • niesynchronizowana skrzynia biegów o przełożeniach I/II/III/IV/R: 3,96/2,21/1,32/0,93/3,34
  • przełożenie przekładni głównej: 2,26

• instalacja elektryczna
  • dynamostarter 12V, 130/300W; typ LA2/12/1302R Bosch lub PR-1a ZWE Świdnica
  • akumulator 12V, 24Ah

• nadwozie:
  • samonośne
  • dwudrzwiowe
  • czteroosobowe

• wymiary:
  • długość: 3025 mm
  • szerokość: 1315 mm
  • wysokość: 1350 mm
  • rozstaw kół: 1025 mm
  • rozstaw osi: 1850 mm
  • pojemność bagażnika: 200 dm³
  • zbiornika paliwa: 27,5 dm³
  • rozmiar opon: 4,40 * 10

• masa własna: 450 kg
• ładowność: 240 kg

• osiągi:
  • prędkość maksymalna: 90 km/h
  • średnica zawracania: 8 m

• średnie zużycie paliwa: 5-5,8 (4-6) dm³/100 km

Z przodu zastosowano niezależne zawieszenie oparte na wahaczach poprzecznych o różnej długości, sprężynach śrubowych, amortyzatorach teleskopowych i drążku stabilizatora poprzecznego. Z tyłu został sztywny most na podłużnych resorach eliptycznych i amortyzatorach ramieniowych. Układ kierowniczy to ślimakowa przekładnie z podwójną rolką. Układ hamulcowy sterowany był hydraulicznie. Na obu osiach zastosowano hamulce bębnowe.

Pod koniec produkcji zaczęto montować części pochodzące z Fiata 125p (między innymi układ chłodzenia i hamulcowy).

W latach 1966, 1968 oraz 1969 samochód, jak i proces produkcji poddawano modernizacjom. Zwiększyło to wydajność produkcji i pozwoliło na roczną produkcję 15 000 do 18 000 sztuk rocznie. Nakład pracy potrzebny na produkcję jednego samochodu spadł z 240 na 219 godzin.

W 1970 zaczęto montować zsynchronizowaną czterobiegową skrzynię biegów z drążkiem w podłodze. Warszawy z tym wyposażeniem trafiały na eksport.

Modele Warszawy:

• M20 (1951 – 1957)
• M20-57 / 200 (1957-1960)
• 201 (1960 – 1964)
• 202 (1962 – 1964)
• 203 / 223 (1964 – 1973)
• 204 / 224 (1964 – 1973)

Łącznie wyprodukowano 254 471 modeli w wersji osobowej.

Oprócz wersji osobowych produkowano również Warszawy specjalne. Między innymi radiowóz, ambulans, sanitarka, furgon, pocztylion oraz drezyna. W oparciu o Warszawę skonstruowano samochody dostawcze Żuka, Nysę i Tarpana.

Ostatnia z Warszaw zjechała 30 marca 1973. Przyczyniło się do tego wprowadzenie i zastąpienie przez produkcję Polskiego Fiata 125p.

Syrena Bosto to dostawcza wersja Syreny. Rozwinięcie nazwy to bielski osobowo-towarowy). Produkowany od 1975 do 1983 roku. Ładowność samochodu zwiększono do 50okg przez zastosowanie na tylnej osi zawieszenia na wahaczach i drążkach skrętnych.

Różnicą pomiędzy poprzednim modelem były zawiasy drzwi umieszczone na przednim słupku nadwozia. Klamki pożyczono z Fiata 125p oraz obniżono o 2cm krawędzie tylnych bocznych okien. We wnętrzu dołożono blokadę położenia siedzeń. Dodano prostokątne światła odblaskowe z tyłu. W 1975 dodano dwuobwodowy układ hamulcowy.

Produkowana była również wersja Syrena 105 Lux. Co ją odróżniało od podstawowej wersji? Zaczęto montować fabryczne radio. Dźwignię hamulca i biegów przeniesiono między siedzenia, a fotele wyposażono w funkcję regulacji kąta oparcia. V max wersji lux to 120 km/h.

Oprócz wersji LUX produkowano także Syrenę R-20 (rolniczy pick-up) oraz Syrena Bosto (furgon).

… należy zbudować popularny, oszczędzający czas środek przewozu przy wykonywaniu czynności służbowych i wypoczynku, przeznaczony dla racjonalizatorów, przodowników pracy, aktywistów, naukowców i przodujących przedstawicieli inteligencji

Zgodnie z tymi założeniami zaprojektowano samochód oparty na Warszawie M20. Do napędu wykorzystano mały dwucylindrowy dwusuwowy silnik, a nadwozie wykonano z konstrukcji drewnianej pokrytej płytami pilśniowymi. Nowatorskim rozwiązaniem było napędzanie osi przedniej. Koordynatorem prac był inż Karol Pionnier. Ostatecznie po testach zrezygnowano z drewnianej konstrukcji i w 1956 oddano całą dokumentację samochodu.

Modele samochodów osobowych:

• Syrena 100
• Syrena 101
• Syrena 102
• Syrena 103
• Syrena 104
• Syrena 105

Oprócz wersji osobowych samochodu wprowadzono także do produkcji wersje dostawcze – Syrena Bosto oraz Syrena R-20

Parametry techniczne:

• Układ cylindrów rzędowy
• Średnica cylindra 90 mm, skok tłoka 95 mm.
• Pojemność skokowa: 2417 cm³.
• Moc maksymalna: 70 KM przy 4200 obr/min.
• Maksymalny moment: 146 Nm przy 2500 obr/min.
• Ciśnienie użyteczne: 6,2 at
• Ciśnienie wtrysku 15 Mpa

Parametry techniczne:

• Średnica cylindra 82 mm, skok tłoka 100 mm.
• Pojemność skokowa: 2120 cm³.
• Moc maksymalna: 70 KM przy 4000 obr/min.
• Stopień sprężania: 7,5.
• Chłodzony cieczą.
• Aparat zapłonowy napędzany od pompy oleju z regulatorem odśrodkowym i podciśnieniowym. Kolejność zapłonu 1-2-4-3.
• Masa: 188kg

FSO w 1958 rozpoczęło pracę nad modernizacją dolnozaworowego M-20. Skonstruowaną górnozaworową głowicę silnika z zaworami napędzanymi popychaczami. Zmodernizowano blok silnika oraz układ smarowania, wydechowy i zasilania.

Produkcję seryjną rozpoczęto 2 1962 roku montując go w FSO Warszawa 202. Produkcję zakończono w 1993 roku. Wyprodukowano 1 188 520 sztuk silników.

Stosowano go w Warszawa 202, 203, 223, Żuk (późniejsza wersja), Tarpan, Nysa (późniejsza wersja).

Silnik dolnozaworowy.

Parametry techniczne:

• Średnica cylindra 82 mm, skok tłoka 100 mm.
• Pojemność skokowa: 2120 cm³.
• Moc maksymalna: 37 kW (50 KM) przy 3600 obr/min.
• Stopień sprężania: 6,2.
• Chłodzony cieczą.
• Smarowanie ciśnieniowo-rozbryzgowe, pompa oleju typu zębatego napędzana od wałka rozrządu.
• Aparat zapłonowy napędzany od pompy oleju z regulatorem odśrodkowym i podciśnieniowym. Kolejność zapłonu 1-2-4-3.
• Wałek rozrządu napędzany od wału korbowego za pośrednictwem przekładni zębatej.
• Gaźnik 1-gardzielowy (Typu G-35) wyposażony w układy: biegu jałowego, przejściowy, główny, wzbogacania (uruchamiany mechanicznie), pompkę przyspieszającą, układ rozruchowy.

Produkcja została uruchomiona w 1953 roku. Konstrukcja pochodzi od Forda. W czasie II wojny światowej Ameryka pomogła uruchomić fabrykę produkującą silnik w ZSRR.

Montowany był w GAZ-69, Pobieda, Warszawa, Nysa, Tarpan, Żuk. Produkowany do lat 70. w FSO. W czasie jego histori modernizowano go zwiększając stopień sprężania do 6,8.